[Harun Tokak] Nasıl Kıydınız?

Güzel bir bahar günü…. 

Amerika’daki kampın bahçesinde zümrüt yeşili çimenlerin üzerinde Hocaefendi ile oturuyoruz.

Cennetten bir köşe olan bu asude yerde kuşlar, çayır-çimenler, ağaçlar, çiçekler yeni bir baharı selamlıyorlar. Kelebekler heyecan, neşe ve telaşla uçuyorlar.

Rüzgârsız, sıcacık, gökyüzünde tek bulut bile yok. Tıpkı ülkemizdeki o pırıl pırıl gök gibi hafif bir altın sarısı ışığa bürünmüş masmavilik. Her birine bir melek eli değmişçesine rengarenk çiçekler, başlarını hafifçe eğerek sevinçle gülümsüyorlar.

Her taraf huzur her taraf saadet...

Dünyaya yayılan Türk okullarının fedakâr temsilcileri de orada.

Hocaefendi, gözleriyle güneşi içen gençleri uzun uzun süzüyor. 

Sonra dudaklarından şu tarihi sözler dökülüyor;

“Afrika’nın hiçbir ormanında bu kadar aslanı bir arada göremezsiniz.”

Hazır mimarları da orada iken Hocaefendi’ye hazırlık safhasındaki “Dünya’ya Yayılan Türk Okulları” kitabından söz ediyorum.

“İlber Ortaylı, Toktamış Ateş ve Eser Karakaş editörlüğünde kırk kadar aydınımız okullarla ilgili izlenimlerini yazacaklar.” 

Hocaefendi heyecanlanıyor.

 Ak Parti iktidar olsa da 28 Şubat rüzgarları hala devam ediyordu.

“Kimler yazacak?” diyor Hocafendi.