[Harun Tokak ] Mahalle Mescidi

Misafir olduğum kuzeyin bu şehrinde 

yazdan kalma güneşli bir gün. 

Günlerden cuma…

Güneş, onca soğuğa, fırtınaya direnerek dallarında duran, kırmızının en güzel tonlarındaki yaprakların üzerinde ışıl ışıl parlıyor. 

Gökteki beyaz bulutlar kış güneşinin aydınlığında dinleniyorlar.

Mahalle mescidine gidiyorum. 

İçim kıpır kıpır…

Hava oldukça güzel. Hiçbir esinti yok. 

Martılar uçarak, kavisler çizerek, dallara konarak, yere inerek büyük bir sevinç içinde güneşin keyfini çıkarıyorlar. 

Ezan okunurken varıyorum mütevazı mescide.

Epey bir zamandır hasret kaldığımız ezan sesi, aydınlıkları devşire devşire göklere yükseliyor.  

Büyük bir sükûn içinde ilk sünnetler kılınıyor.

İç ezan biter bitmez genç bir hoca minberde görünüyor. 

Yüce dağlardan aşağıdaki bereketli ovalara bakan bir ceylan gibi cemaati bir radar hassasiyetiyle süzüyor. Sonra başlıyor ağır ağır konuşmaya. 

Sesi bazen durgun sular gibi ağırlaşıyor, bazen yükseklerden düşen şelaleler gibi coşuyor. 

Belli ki yürekten konuşuyor. 

Cemaat derin bir sükût içinde dinliyor. 

Müslümanların Mekke’den Medine’ye hicretini anlatıyor. Evlerini barklarını doğup büyüdükleri sokaklarını, mallarını mülklerini nasıl bırakıp gittiklerini anlatıyor:

“Mekke’de müşriklerin estirdiği hava, bir boğa yılanı gibi mazlum Müslümanları sıktıkça sıktığı, inananların nefes almakta bile zorlandığı bir gün Güllerin Efendisi, ‘Sizin hicret edeceğin