[ Harun Tokak ] Müjdeler Olsun Bahar Geliyor

Her çiçeğin kendince bir hikayesi vardır. Kardelen gibi çoğu hüzünlüdür. Kışın karların altında üşüyen kardelenin en büyük arzusu güneşi görmektir. Kavuştuğunda öleceğini bildiği halde bu onun en büyük aşkıdır. Boynunu bükerek bir gün Allah’ın huzuruna çıkar, “Ne olur Allah’ım, bana güneşi göster.” diye yalvarır.

Gökten nida gelir. “Ey kardelen, sen bilmez misin ki narin bir çiçeksin güneşle karşılaştığında canından olacaksın.” Kardelen Yunus gibi dile gelir; “Bir kez yüzün göreyim, anda canım vereyim”

Hercai değildir onun aşkı. Sevgiliyi bir kez olsun görmek için canını vermeye hazırdır. Cesurdur, kararlıdır ama bir o kadar da mütevazıdır. Aşkı için başına gelenlere ve geleceklere, başını öne doğru eğerek dergahını beyaz bir saltanata kurmuş bir derviş gibi, “Eyvallah!” demesini bilir.

Geçen hafta Almanya’da, dün akşam da Danimarka’da Türkçe Olimpiyatları oldu. Dünyanın dört bir yanından gelen sarı saçlı, mavi gözlü, basık yüzlü, yassı burunlu, siyah derili çocuklar, Türkçe şiirler okudular; şarkılar, türküler söylediler. Avrupalı, Asyalı, Afrikalı, çeşit çeşit milletlerden çocukların hepsi birbirinden güzel, hepsi Türkçe söylediler. Bir yaz bahçesine yağan yağmurlar gibi, Anadolu türküleri yağdı gurbet gecelerimize. 

Olimpiyatların fon müziği olan “Yeni Bir Dünya Kuruluyor” şarkısı muhteşem bir folklor şovuyla söylenirken on binler, rüzgâr yemiş bereketli bir ekin tarlası gibi dalgalandı. Yanlarında onları yetiştiren öğretmenleri de vardı. Anadolu insanı, o sessiz ve derin Türkiye, belki de ilk defa elle tutulur, gözle görülür evrensel bir bahara doğru yürüyordu. Kardelenlerin yolculuğuydu bu. Onca kar-buza rağmen sürgün günlerinde bile yollardayız mesajı veriliyordu. Yüce sevdalara gönlünü kaptırm